नामाबद्दल विशेष माहिती सांगून नामाची व्याप्ती मर्यादित करणाऱ्या विकारी शब्दाला ‘विशेषण’ असे म्हणतात. ज्या नामाबद्दल विशेषण अधिक माहिती सांगते, त्या नामाला ‘विशेष्य’ असे म्हणतात.
उदा. ‘काळा कुत्रा’ – यात ‘काळा’ हे विशेषण असून ‘कुत्रा’ हे विशेष्य आहे.
१. विशेषणाचे मुख्य ३ प्रकार
मराठी व्याकरणात विशेषणाचे प्रामुख्याने **तीन मुख्य प्रकार** पडतात:
(A) गुणविशेषण (Qualitative Adjectives)
ज्या विशेषणाच्या योगाने नामाचा कोणत्याही प्रकारचा गुण, रूप, रंग, चव किंवा वैशिष्ट्य दाखवले जाते, त्याला गुणविशेषण म्हणतात.
- उदाहरणे: सुंदर फूल, कडू कारले, चतुर मुलगा, आंबट चिंच, शूर सैनिक.
- वाक्यात उपयोग: ‘रामाने कडू औषध प्यािले.’ (यात ‘कडू’ हे गुणविशेषण आहे.)
(B) संख्याविशेषण (Numeral Adjectives)
ज्या विशेषणाच्या योगाने नामाची संख्या दर्शविली जाते, त्याला संख्याविशेषण म्हणतात.
संख्याविशेषणाचे **५ महत्त्वाचे उपप्रकार** पडतात:
- पूर्णांकवाचक: एक, दोन, शंभर (पूर्ण संख्या).
- अपूर्णांकवाचक: पाऊण, अर्धा, सव्वा, दीड (अपूर्ण संख्या).
- साकल्यवाचक: सर्वच्या सर्व घटकांचा एकत्र बोध (उदा. ‘चारही भावंडे’, ‘पाचही बोटे’).
(C) सार्वनामिक विशेषण (Pronominal Adjectives)
मूलभूत सर्वनामांपासून बनलेल्या विशेषणांना **सार्वनामिक विशेषण** म्हणतात. सर्वनाम जेव्हा नामाच्या आधी येऊन त्या नामाबद्दल विशेष माहिती सांगते, तेव्हा ते सार्वनाम न राहता विशेषण बनते.
- मी/आम्ही पासून: माझा, आमचा
- तू/तुम्ही पासून: तुझा, तुमचा
- तो/हा/जो पासून: तसला, असला, असल्या, इतका, अमका, जेवढा, जोडा
- उदाहरणे: असली माणसे कामाची नसतात; माझा भाऊ डॉक्टर आहे.
२. स्थानावरून पडणारे विशेषणांचे प्रकार
विशेषण वाक्यात **नामाच्या आधी** येते की **मागाहून (नंतर)** येते, यावरून स्थानानुसार २ प्रकार पडतात:
३. साधित विशेषणे (Derived Adjectives)
मूल शब्दांना (नाम, धातू, अव्यय इत्यादींना) प्रत्यय लावून तयार झालेल्या विशेषणांना **साधित विशेषणे** म्हणतात.
- नामसाधित विशेषणे: नामांपासून बनलेली.
उदा. पुणेरी (पगडी), सातारी (पेढे), कापडी (पिशवी), तांब्याची (भांडी). - धातुसाधित विशेषणे: धातूपासून (क्रियापदाच्या मूळ रूपासून) बनलेली.
उदा. वाहती (नदी), पिकलेला (आंबा), बोलकी (बाहुली), हसरा (मुलगा). - अव्ययसाधित विशेषणे: अव्ययांपासून बनलेली.
उदा. वरचा (मजला), खालची (गल्ली), पुढची (भिंत), मागचे (दार).
विशेषणाचा वापर जेव्हा नामासारखा केला जातो, तेव्हा ते **विशेषण राहत नाही तर ‘नाम’ बनते (विशेषणसाधित नाम).**
उदा. “श्रीमंतांना गर्व असतो.” – येथे ‘श्रीमंत’ हे मुळात विशेषण आहे, पण या वाक्यात ते सामान्यनाम म्हणून वापरले गेले आहे.
४. विशेषणांचे विकार आणि नियम
- नियम १: केवळ ‘आकारान्त’ पुंल्लिंगी विशेषणे ही लिंग, वचन व विभक्तीनुसार बदलतात (विकारी असतात).
- लिंगानुसार: चांगला मुलगा → चांगली मुलगी → चांगले मूल.
- वचनानुसार: चांगला मुलगा → चांगले मुलगे.
- नियम २: ‘आकारान्त’ व्यतिरिक्त इतर सर्व विशेषणे (इकारान्त, उकारान्त, एकारान्त इत्यादी) सर्व लिंगी व वचनी **अविकारी (अदलाबदल न होणारी)** राहतात.
- उदा. ‘कडू’ (उकारान्त): कडू कारले, कडू चिंच, कडू आंबे. (बदल होत नाही)
- उदा. ‘हुशार’ (अकारान्त): हुशार मुलगा, हुशार मुलगी, हुशार मुले. (बदल होत नाही)
- नियम ३: विशेषणाला स्वतःचे स्वतंत्र लिंग किंवा वचन नसते. ते ज्या विशेष्यासाठी (नामासाठी) वापरले जाते, तसेच लिंग व वचन ते धारण करते.
🎯 महत्वाचे मुद्दे (Quick Revision)
- विशेषण: नामाबद्दल विशेष माहिती सांगणारा व नामाची व्याप्ती मर्यादित करणारा विकारी शब्द.
- विशेष्य: ज्या नामाबद्दल विशेषण माहिती सांगते ते नाम.
- मुख्य ३ प्रकार: गुणविशेषण, संख्याविशेषण, सार्वनामिक विशेषण.
- संख्याविशेषणाचे ५ उपप्रकार: गणनावाचक, क्रमवाचक, आवृत्तीवाचक, पृथक्त्ववाचक, अनिश्चित.
- स्थानावरून २ प्रकार: अधिविशेषण (नामाच्या आधी), विधिविशेषण (नामाच्या नंतर).
- साधित विशेषणे: नामसाधित, धातुसाधित, अव्ययसाधित विशेषणे.
- विकार नियम: फक्त **’आकारान्त’** पुंल्लिंगी विशेषणे लिंग, वचन व विभक्तीनुसार बदलतात; इतर विशेषणे अविकारी राहतात.
- विशेषणाचा नामासारखा उपयोग केल्यास ते **’विशेषणसाधित नाम’** मानले जाते.
